🕊️ पंख 🕊️

ते दिवस….!

पाचव्या इयत्तेपर्यंत पाटीवरची पेन्सिल जिभेने चाटत कॅल्शियमची कमतरता भरून काढायची आमची जन्मजात सवय होती.

पण यामध्ये ‘सरस्वति देवी नाराज न होवो’ हा पापभिरुपणा पण असायचा.
अभ्यासाचं टेन्शन आम्ही पेन्सिलीचं मागचं टोक चावून झेललं होतं

पुस्तकामध्ये झाडाची पानं आणि मोरपिस ठेवून आम्ही हुशार होऊ शकतो असा आमचा दृढ विश्वास होता.

कापडाच्या पिशवीत पुस्तकं आणि वह्या रचण्याचा शिरस्ता हे आमचं एक निर्मितीकौशल्य होतं
दरवर्षी जेव्हा नव्या इयेत्तेचं दप्तर भरायचो त्याआधी पुस्तकं आणि वह्यांना कव्हर्स घालणे हा आमच्या जीवनातला एक वार्षिक उत्सव असायचा.

आई वडिलांना आमच्या शिक्षणाची फारशी फिकीर नव्हती आणि ना हि आमचे शिक्षण त्यांच्यावर फारसा बोजा होते. वर्षानुवर्षं आमच्या आईवडिलांची पावलं कधी आमच्या शाळेकडे वळत नव्हती.

एका मित्राला सायकलच्या पुढच्या दांड्यावर व दुसऱ्याला मागच्या carrier वर बसवून आम्ही रस्तोरस्ती किती फिरलो हे आता आठवतही नाही. बस्सं!……काही धूसर आठवणी उरल्यात इतकंच…….!!

शाळेत मार खाताना आणि पायांचे अंगठे धरुन उभं राहताना आमचा ‘ईगो’ कधीही आडवा येत नव्हता, खरं तर आम्हाला ‘ईगो’ काय असतो हेच माहीत नव्हतं.

मार खाणं ही आमच्या दैनंदिन जीवनातील एक सामान्य प्रक्रिया होती. मारणारा आणि मार खाणारा दोघेही खुष असायचे. मार खाणारा यासाठी की ‘चला!,कालच्यापेक्षा तरी आज कमी धोपटला गेलो ‘म्हणून आणि मारणारा ‘आज पुन्हा हात धुवून घ्यायला मिळाले’ म्हणून……

आम्ही आमच्या आईवडिलांना कधी सांगूच शकलो नाही की आम्ही तुमच्यावर किती प्रेम करतो, कारण आम्हाला ‘आय लव यू’ म्हणणं माहीतच नव्हतं.

आज आम्ही असंख्य टक्के टोणपे खात, संघर्ष करत दुनियेचा एक हिस्सा झालोय. काहींना जे हवं होतं ते त्यांनी मिळवलंय तर काही ‘काय माहीत….?कुठे हरवलेत ते …??!

आम्ही जगात कुठेही असू पण हे सत्य आहे की आम्ही वास्तव दुनियेत जगलो आणि वास्तवात वाढलो.

कपड्यांना सुरकुत्या पडू न देणं आणि नात्यांमध्ये औपचारिकता जपणं आम्हाला कधी जमलंच नाही. त्या बाबतीत आम्ही मूर्खच राहिलो.

आपल्या नशिबाला कबूल करून आम्ही आजही स्वप्नं पहातोय. कदाचित ती स्वप्नच आम्हाला जगायला मदत करतायत नाहीतर जे जीवन आम्ही आतापर्यंत जगलोय त्याची वर्तमानाशी काहीच तुलना होणार नाही.

आम्ही चांगले असू किंवा वाईट, पण आम्ही एक ‘जमाना’ होतो.

स्वतंत्र म्हणे बऱ्याच गोष्टीत पण कोणी पाहिले कोणी म्हणटले किंवा कोणी मिळवले । असे बरेच काही आपण लहानपणा पासून शिकलो, बघितले ,सांगितले पण खरे काय,⁉️

संविधान मध्ये Art.19(1)a आणि 2.मध्ये बरेच freedom दिले आहे पण ते त्या त्यांनी प्रामाणिक पणे पळाले का ?भाषा स्वतंत्र्य हे एक लोकांसाठी एका शस्त्र प्रमाणेच सोडले की परत येत नाही आणि लागणार हे तर निश्चितच। बगा आजचे प्रसारमाध्यम !संविधानात दिलेले मोठे स्वतंत्र्य म्हणजे at present electronic media like film, TV ,radio , अगदी youtube facebook twitter whatsapp पर्यन्त जे आपल्या पर्यंत बातम्या आणि बातम्यांच पोहचवतात i.e information , communication.पण मला याच्यावर मुळीच विश्वास राहिला नाही. असे का!तर काही गोष्टी साठी हे सगळे विकले गेले काही घानवट गेले आणि म्हणे आमचा TRP *का तुमचे ₹₹₹ यासाठीच ना !अश्या ह्या बिकाऊ(विकले गेलेली) मीडिया समाज्यात विष पाजत समाज नासवायचे काम करत आहे ते पण काही राजकीय षडयंत्रसाठी काय होणार सर्व नष्ट आणि नाश नक्की होणार । याच मीडिया चा वापर करून हिटलर ने नाझी स्थापन केली नाही पूर्ण जगाला युद्धात खेचले !

आज आपण कोठे चाललो !!!

Thanks for joining me!

Good company in a journey makes the way seem shorter. — Izaak Walton